Midzomer!

Uiteraard een uitzonderlijk belangrijk feest in vele Heidense tradities over heel Oud-Europa.

Elke cultuur die zich op ons continent heeft ontwikkeld besteedde aandacht aan de langste dag en de kortste nacht van het jaar. Voor onze voorouders was het van belang je innig bewust te zijn van de veranderingen in de jaargetijden en zodoende is het voor ons ook belangrijk.

De veranderingen in de jaargetijden betekent namelijk een nieuw hoofdstuk in het verhaal van het jaar. Een nieuw hoofdstuk betekent dat we ons opnieuw mogen verhouden tot de wereld om ons heen. Bij de zomerzonnewende zien we dan ook dat de zomerse maanden de vitaliteit en schoonheid van de natuur om ons heen op zijn allersterkst en het allermooist zijn.

De wereld is in volle bloei.
En dat blijft ook nog even zo.

Daarvoor dank betuigen aan Hen die daarmee gebonden zijn is dan op z’n minst een handeling in vroomheid en op z’n meest een Heidense verplichting. Een goed moment voor een feestje dus!

Over grenzen heen kijken

Zodoende hebben het Ingvaeoons Genootschap en De Wolfhetan een bescheiden Midzomer evenement georganiseerd. De plechtigheid vond plaats in een prachtig bosje nabij Pelt in Vlaams-Limburg. Te midden van deze natuur en omringd met vijvers konden we onze tenten opzetten en onze rituele voorbereidingen doen.

Allereerst was het aankomen van alle leden van de groepen. Sommigen van ons kwamen vanuit West-Vlaanderen of Zuid-Holland en ikzelf kwam helemaal vanuit Overijssel dus het was wel even aanrijden natuurlijk. Desalniettemin was de plek prima bereikbaar voor menig autoverkeer en zodoende druppelde de aanwezigen langzaam binnen.

Na het opzetten van onze tenten gingen de leden van de Wolfhetan op zoek naar speciale kruiden in de buurt. Deze kruiden werden degelijk rond het sacrale vuur gelegd en symboliseren de vitaliteit die deze zomerse tijd ons mag schenken.

Ook hadden een aantal leden hun eigen Goden-palen meegebracht. Elk prachtig versierd met ruinstaven in het Oude Futhark, het runenschrift wat onze voorouders gebruikte voordat Latijns schrift werd geïntroduceerd.

Mede met een mooi zonnenrad hebben we deze bij elkaar gezet voor een prachtig midzomer altaar.

Rituele bezinning

Nadat er gegeten was van de heerlijke hamburgers die een Wolfhetan lid had meegebracht ruimden we de zaakjes weer netjes op en maakte wij ons op voor het ritueel wat we gingen doen. Het ritueel had een aantal fases waar we doorheen gingen.

Als eerste maakten wij met z’n allen een korte ommegang door het stukje bos dat we hadden geregeld. We liepen om de rituele plek heen met de zon mee om zodoende de plek te heiligen.

Tijdens deze fase merkte één van ons op dat er drie kraaien, drie keer over ons bosje vlogen – het enige moment dat er kraaien te zien waren tijdens de hele midzomer.

Alsof er geobserveerd zou worden van boven!

Daarna staken we het sacrale vuur aan. Terwijl het vuur langzaam groter werd, stak een Wolfhetan lid een kruidenbos aan met als doel de deelnemers van het ritueel en onze offers te kunnen reinigen in de rook.

Toen dit voorstuk gedaan was, riepen wij de Goden aan om deel te nemen aan ons offerritueel. Daarna offerden we allemaal een beetje voedsel aan de Goden, als dank voor de vruchtbare tijden,  als dank voor de schoonheid van de natuur en hopend op goed geluk voor de komende tijden.

Nadat we geofferd hadden, werd het wat actiever. Inmiddels was het vuur al aardig opgewaaid en gingen we één voor één over het vuur springen. Ik vond dat aardig spannend, maar met een beetje ingebrulde moed maakte ik toch een aardige sprong!

Als laatste onderdeel gingen we om het vuur heen zitten, schonken wij onze hoorns vol mede en deden wij een heildronk – ookwel Symbel genaamd.

Tijdens de heildronk werd er per deelnemer stil gestaan bij die Goden en die voorouders die voor dat lid belangrijk waren – en waarom. Deze personen, Goddelijk of niet, werden toen geprezen om hun daden en invloed. Op deze manier eerden wij onze Goden, onze voorouders en leerden wij elkaar op een persoonlijke manier beter kennen.

Met dit alles achter de rug kwam er dan een einde aan de formele plechtigheden en zaten we nog uren aan het sacrale vuur te praten over onze spiritualiteit, culturele identiteit en over integratie van ons Germaans erfgoed in de moderne tijden.

Kortom: Hele Heidense zaken dus!

Daarna was het al flink donker geworden en wilden we wel zo’n beetje onze tenten in. Maar we moesten echter nog even wachten. Er was namelijk nog iemand die even iets te zeggen had…

Een nachtje met Donar?

Want terwijl het sacrale vuur langzaam maar zeker uit smeulde in de vuurschaal zagen wij woeste wolken flitsend over de hemelen rijden. De warmte van de dagen had een zomerse storm ontketend die over het hele Belgische landschap zich uitstrekte. Ons kleine tentenkamp zou daarin niet gespaard worden.

En dus zochten wij ons heil in het kleine houten chaletje dat zich in het bosje bevond. Daar wachten wij rustig af totdat het ergste over ons heen was getrokken alvorens wij naar onze tenten begaven.

De reusachtige bliksem die wij zagen, het wonderlijk gedonder wat wij hoorde en de zalige koelte die deze storm met zich meebracht was een indrukwekkende ervaring. Het weer sloeg zonder waarschuwing compleet om.

En zo snel dat het er was, zo snel was het weer weg.
Alsof iemand deze storm had gestuurd naar ons.

Later, toen ik in mijn tentje lag, was het bijna helemaal stil in het bosje. Het enige wat ik merkte was het gekwaak van de kikkers in de vijvers achter ons, de regendruppels die nog op mijn tentje druppelde en de wind die over de boomtoppen waaide.

En op dat moment voelde ik mij innig verbonden met de natuur om mij heen. Alsof ik onderdeel geworden was van het landschap zelf. Het was een gevoel van natuurlijke integratie dat ik niet snel zal vergeten!

Toen viel ik in slaap. Of nou ja, bijna dan.

De Rijdende God had nog één ding te zeggen en hij donderde zo hard dat de grond onder mijn tentje begon te beven!

En daarmee heb ik gevoeld en geleerd hoe kwetsbaar en klein ik zelf ben in het grote geheel van de natuur. De Zoon van het Veld had mij aan mijn plaats in de schepping herinnerd, als onderdeel van het natuurlijk geheel.

Deze les in nederigheid zal ik ook niet snel meer vergeten!

Opruimen en weer naar huis

De volgende morgen ontwaakte ik met het geluid van de vogels in de bossen. De zon was al op en al enkele Ingvaeoonse en Wolfhetan leden waren al aan het ontbijt. De ochtend stond in het teken van opruimen en het bosje netjes achterlaten. 

Even reflecteerde ik nog met een Wolfhetan lid over de storm van die nacht. Het was heel gaaf om dat op die manier te hebben meegemaakt! De rest van de ochtend hebben we de sacrale plaats opgeruimd achtergelaten en begonnen we rustig aan te vertrekken.

Nadat ik mijn laatste offertjes gebracht had aan de geesten van het bos als dank voor het feit dat ik daar mocht zijn startte ik mijn auto en reed ik in alle rust terug richting het noorden.

Terug naar Salland!

En zo eindigde mijn midzomer met de Ingvaeonen en de Wolfhetan. Deze ervaring zal ik niet snel meer vergeten en de lessen die ik geleerd heb, over de complexiteit en kwetsbaarheid van een mensenleven en de woestenij van de natuur, zullen mij bijblijven.

Ik dank de leden van de Wolfhetan en mijn mede Ingvaeonen voor hun aanwezigheid! Hopende op meerdere midzomers in de toekomst kijk ik er naar uit om hen weer te zien.

En ook dank ik de lezer! Die tijd nam om dit eenvoudige Heidense feest van mijn perspectief te willen bekijken. Hopelijk was het instructief en inspirerend over hoe een midzomerfeest op Heidense wijze hedendaags gevierd kan worden.

Ikzelf heb er in ieder geval heel wat van geleerd.

Moge de Goden u blijven inspireren.
Moge uw voorouders u de weg blijven wijzen.
Moge uw nakomelingen u goed beoordelen.
Moge de geesten ter wereld u welgezind blijven.

Wees heel!